W ostatni weekend maja miała miejsce najnowsza premiera Teatru Pantomimy Mimo. Pierwszy tego typu spektakl w ramach Warszawskiego Centrum Pantomimy. Otwarcie nowego rozdziału, odkrycie nowych możliwości. Pogłębianie wrażliwości, jaką pobudza maska. Już przy pierwszym spotkaniu stała się jedną z moich ulubionych form.
Praca z maską do łatwych nie należy, ale to co mnie w niej pociąga, to ciągłe poszukiwanie esencji ruchu. Klarowności i jasności. Laboratorium prostoty gestu. To swojego rodzaju czystość, którą tworzymy w sobie robiąc miejsca na postać, która nie jest w 100% zależna od nas. Jest wypadkową tego, z czym wychodzi aktor i tego, co otrzymała maska od swojego demiurga.
Wyraz maski, jaki nadaje jej rzeźbiarz, w naszym przypadku cudowny Michał Lach, jest mocno zdefiniowany. Nie oznacza to oczywiście, że postać przez maskę skazana jest na jedną emocję. Przez obserwację światła rozchodzącego się po jej powierzchni, możemy szukać takich ustawień, które spłaszczą smutek, wydobędą nadzieję, odsłonią nam radość ukrytą w fałdach i zmarszczkach.
Maska reaguje na sytuacje. W ogóle, gdybym musiała zdefiniować krótko teatr maski, powiedziałabym, że jest to teatr sytuacji. Spotykające bohaterów okoliczności tworzą świat, w którym maska odnajduje nowe wyrazy. Zestawienie jednego wyrazu twarzy z różnymi zdarzeniami, powoduje odkrycie kolejnych i kolejnych emocji. Często niespodziewanych.
Okazuje się, że maska sama mówi, potrafi sama żyć. Po co jest jej aktor? Może po to, aby mogła więcej, aby pomógł jej zbudować sytuacje, w której będzie mogła się poruszać i wyrażać. Na pewno jednak potrzebuje aktora, który jej zaufa, który ją zrozumie, a swoim działaniem tylko pomoże jej wyrazić to, co ona już w sobie ma. A ma olbrzymią siłę.
Zapraszam oczywiście na kolejne spektakle. Najbliższy 9.06. O dokładnych terminach i miejscach będę was informowała na Instagramie: https://www.instagram.com/p.st_the_mime_is_here/
Stay tuned.
P.St…